W objeciach smierci
Kontakt przez telefon
Wiarygodnosc Pisma Swietego pod ostrzalem
Sluzylem szatanowi
Malzenstwo- instrukcje
Cudowne uzdrowienie Zeni
David Wilkerson rozwazania
Lista Stron
Zawróclem sprzed bram raju
Nowy Kurs Alfa
Problem gniewu
Tak dlugo zyje, tak krótko.
Laska
Kim jest Jezus Chrystus?
Glupi rzekl w sercu swoim: Nie ma Boga'?
Czy masz zycie wieczne?
Nasz Adres
Boga otacza przerazajaca jasnosc
Jak Bog przebacza?
Zazdrosc
CO ODRÓZNIA CHRZESCIJAN OD SWIADKÓW JEHOWY?
JOGA I MEDYTACJA TRANSCENDENTALNA
Udokumentowana historia uwolnienia
W czytelni znajdziecie różne świadectwa i artykuły które uważamy za warte poczytania.

Zawróclem sprzed bram raju

Zawróciłem sprzed bram raju! Ian Mac Kormac – Nowa Zelandia Mamo, czy Bóg naprawdę przemawia? Zapytałem wychodząc z kościoła w dniu przystąpienia do pierwszej komunii. Miałem wtedy 14 lat.Czy słyszałaś, mamo, kiedykolwiek, żeby Bóg przemówił do ciebie? Bo ja do tej pory nigdy Go nie słyszałem. Modlę się i nie słyszę żadnej odpowiedzi. Byłem wychowywany w chrześcijańskim domu, w wyznaniu anglikańskim.Jako dziecko modliłem się, chodziłem do kościoła i na zajęcia szkółki niedzielnej. Należałem do przykościelnej grupy młodzieżowej, do chóru. Uczęszczałem też na wiele innych spotkań religijnych.Pomimo tego wlaściwie nie rozwijałem się duchowo, nie miałem kontaktu z Bogiem. Pamiętam, że w tym szczególnym dniu, kiedy przjąłem pierwszą komunię, wyszedłem z kościoła rozczarowany. Oczekiwałem, że może teraz coś się wydarzy, że w jakiś sposób odczuję bliskość Boga, lecz nic takiego się nie stało. Dlatego zadałem matce to pytanie: „Czy Bóg naprawdę przemawia?” „Tak, Bóg przemawia,synu” – odpowiedziała mama. – Usłyszałam Go, jak przemówił do mnie, gdy modliłam się z głębi serca, będąc w bardzo ciężkiej sytuacji. Wiedziałam wtedy, że Bóg przemówił i czułam, że jest bardzo blisko mnie- dodała mama. - Mamo, pytałem dalej- lecz ja nie przeżyłem żadnej tragedii, na szczęście. Wszystko układa mi się dobrze, jestem w porządku. Dlatego więc nie słyszę Boga? - Czasami trzeba tragedii, abyśmy się upokorzyli i wtedy usłyszymy Boga- odrzekła mama. – Człowiek z natury jest pyszny- dodała.Zaprzeczyłem wtedy stwierdzając, że wcale nie jastem pyszny, lecz nie dostrzegałem wtedy swej pychy. Wtedy mama powiedziała do mnie znamienne słowa:-Słuchaj, Ian,nie zamierzam cię zmuszać, abyś chodził do kościola. Ale zapamiętaj sobie to, co ci teraz powiem;Jeśli kiedykolwiek znajdziesz się w niebezpieczeństwie, jeśli spotka cię jakaś tragedia, to – nie ważne, cokolwiek byś robil w życiu, jak daleko odszedłeś od Boga- wołaj do Niego z głębi swego serca. On cię na pewno usłyszy, pomoże ci i przebaczy twe winy. Słowa matki zapadły głęboko w mojej pamięci. Nie zamierzałem jednak dalej chodzić do kościola, gdyż nie chcialem być hipokrytą. Skoro nie doświadczyłem bliskości Boga, nie chciałem tkwić w pustej religijności. Po ukończeniu studiów pracowalem jako konsultant hodowlany na pewnej farmie.Podrożowałem też po różnych zakątkach mego kraju, Nowej Zelandii. Na początku lat osiemdziesiątych postanowiłem wraz z najlepszym przyjacielem wybrać się za granicę. Postanowiliśmy wyjechać na jakiś rok lub dwa, by zwiedzić różne kraje.Opuściliśmy Nową Zelandię udając się do Australii. Potem pojechaliśmy na wyspę Beli, zwiedzając Indonezję,Jawę,Singapur, Malezję i Sri Lankę. To zadziwiające, że gdy tak podróżowaliśmy przez Azję, ciągle spotykaliśmy się z pytaniem: Czy jesteście chrześcijanami? Słysząc to pytanie zacząłem się zastanawiać i doszedłem do wniosku, że w istocie nie byłem chrześcijaninem, gdyż tak naprawdę nie wierzyłem w Boga. Gdy tu w Azji widziałem ludzi klaniających się posążkom różnych bożków, dziwiłem sie niezmiernie, jak ludzie mogą kłaniać się dziełu swoich rąk.Nie rozumiałem tego. Wtedy przypomniałem sobie co na ten temat mówi Stary Testament:”Nie będziesz miał innych bogów obok mnie. Nie uczynisz sobie podobizny tego, co jest w górze, na ziemi i pod ziemią. Nie będziesz się im kłaniał i nie będziesz im służył.”To właśnie czynili ci ludzie kłaniający się bożkom. Lecz ja nie wierzyłem ani w bożki, ani w Boga.Tak więc podróżowałem, uprawiałem surfing, wędrowałem po dżungli.Dotarłem wreszcie na niewielką wyspę Mauritius. Spotkałem tam ludzi, którzy byli nurkami. Zaprzyjażniłem się z nimi, a oni nauczyli mnie nurkować.Pewnego razu przyjaciele zaproponowali mi, byśmy szli ponurkować nocą. Miałem właśnie wracać do domu, gdyż brat zapraszał mnie na swój ślub, lecz do wyjazdu pozostało jeszcze parę dni.Zastanawiałem się przez chwilę, bo wydawało się, że nadchodzi burza i może być niebezpiecznie. W końcu jednak dałem się przekonaći popłynąłem z nimi.Dopłynęliśmy łodzią do rafy koralowej i nurkowaliśmy po jej zewnętrznej stronie. Zazwyczaj nurkowaliśmy razem, lecz wtedy rozdzieliliśmy się.Ja nurkowałem w górnej, a oni w jej dolnej części.W pewnym momencie poczułem, że coś prześlizgnęło się przez moje palce.-Jaka dziwna meduza!-pomyślałem.Była cała przezroczysta i miała dziwny kształt. Nigdy jeszcze takiej nie widziałem. Zastanawiałem się co to może być za stwór, lecz w końcu dałem spokój tym rozważaniom i popłynąlem dalej. Nagle poczułem, że coś otarło się o mnie i poraziło mnie. To było takie uczucie, jakbym stał na bosaka na mokrym betonie i chwycił ręką za gołe przewody elektryczne. Miałem na sobie kombinezon i jedyną odsłoniętą częścią ciała było przedramię. Pomyślalem, że o coś uderzyłem albo przeciąłem na czymś rękę.Zaświeciłem latarkę, aby obejrzeć rękę, nie było jednak żadnego śladu przecięcia.Czułem jednak rwący ból. Postanowiłem wracać do łodzi.Nagle zobaczyłem dwie meduzy podobne do tej, którą widziałem kilka minut wcześniej. Zbliżały się do mnie płynnymi ruchami i w pewnym momencie otarły się o mnie. Wtedy uświadomiłem sobie, co mnie poraziło.Pracowałem kiedyś jako ratownik dla uprawiających surfing i z tamtego okresu wiedziałem, że pewne gatunki meduz są bardzo jadowite.Nigdy wcześniej nie miałem do czynienia z tak silnym porażeniem, zdawałem więc sobie sprawę,że zetknąlem się z bardzo jadowitą meduzą. Uświadomiłem sobie, że jestem przecież alergikiem.Jako dziecko przechodziłem kiedyś katar sienny.Jeśli jesteś uczulony, a ukąsi cię np. pszczoła,to w krótkim czasie ręka spuchnie ci jak bania.A meduzy poparzyły mnie w dwóch różnych miejscach. Wypłynąłem na powierzchnię w poszukiwaniu łodzi.Dotarłem do rafy,oparłem na niej stopy i zacząłem oglądać swoją rękę.Zanim dotarłem w to miejsce, meduzy oparzyły mnie jeszcze dwa razy.W miejscach, gdzie dotknęły mnie macki meduzy, skóra wyglądała jak przypieczona ogniem. Nadpłynął mój przyjaciel Simon.Gdy zobaczył moją rękę, spojrzal tylko na mnie i zapytał: „Ile?” Odpowiedziałem:”Cztery”. Wtedy Simon powiedział:”Wystarczy jedno poparzenie i umierasz.”Oświetlił latarką swoją twarz, abym mogł zobaczyć, że mówi poważnie.Wiedziałem, że Simon wpadł w panikę, chociaż był tubylcem i nurkował już przeszło dwadzieścia lat.Zdawał sobie sprawę, że tego nie można lekceważyć.-Co mam teraz robić?- zapytałem Simona, a on odpowiedział: Musisz jak najszybciej dostać się do szpitala.Tak, ale w jaki sposób dostać się do szpitala o tej porze i z tego miejsca?To działo się w środku nocy, byłem jakieś 15-20 mil od brzegu i musiałem przepłynąć jeszcze jakieś pól mili, aby dostać się do łodzi. Simon pomógł mi wejść do wody i podtrzymywał mnie, gdy płynąłem. Moja poparzona ręka zwisała bezwładnie, zdałem sobie sprawę, że jest sparaliżowana. Gdy już dotarliśmy do łodzi, podczas wciągania mnie do niej , poparzyła mnie jeszcze jedna meduza. To już piąte poparzenie! Pomyślałem:Co ja takiego zrobiłem, że mnie to spotyka? Wtedy zobaczyłem przed oczyma mego serca grzechy, które popełniłem. Zdałem sobie sprawę,że gdybym miał otrzymać zapłatę za całe to zło, to zasługiwałem na takie potraktowanie.Prosiłem przyjaciół, aby płynęli wraz ze mną do brzegu, lecz oni zdecydowali, że odpłynę tylko z Paulem, młodym chłopcem. To była drewniana lódż stanowiąca żródlo ich utrzymania i przyjaciele obawiali się, że gdy odpłyniemy wszyscy, łódż będzie miała za duże obciążenie.Tak więc zostałem tylko z Paulem. Kombinezon uciskał moją klatkę piersiową, rozpiąłem go więc i zdjąłem z pomocą lewej ręki. Ociekałem potem. Czułem jak trucizna krąży w moich żyłach, jak przemieszcza sie w moim ciele. Nigdy przedtem nie wiedziałem jak odbywa się krążenie krwi, lecz teraz stało się to dla mnie bardzo jasne.Odczuwałem, jak trucizna spływa do nerek, potem w dolne partie ciała.Krążyła szybko, czułem to po pulsowaniu w żyłach.Zrobio mi się sucho w ustach, a trucizna zaczęła paraliżować moją prawą nogę.Pomyślałem, jeśli serce zostanie zaatakowane, to będzie mój koniec! Stopniowo paraliż obejmował całe moje ciało i gdy dopływaliśmy do brzegu, zacząłem widzieć jakby przez mgłę.-Wysiadaj!- Powiedział do mnie Paul. Ale okazało się, że to nie jest wcale takie proste. Usiłowałem wstać, ale moja prawa noga ugięła się pode mną. Upadłem na dno łodzi.Chłopiec wyciągnął mnie na brzeg i pomógł mi przejść na główną drogę. Była północ. Dookoła spokój, żadnych samochodów. Trzymałem się Paula, zastanawiając się, w jaki sposób dostanę się do szpitala o tak póżnej porze. Byłem tak słaby, że usiadłem na drodze.Chłopiec próbował mnie pomóc, ale po jakimś czasie zaczął wskazywać na ocean mówiąc: Tam są moi bracia, muszę po nich płynąć.Poprosiłem go: Zostań, pomóż mi. Jednak Paul odszedł. Zostałem zupełnie sam. Poczułem się strasznie zmęczony i położyłem się na drodze. Leżałem tak i patrzyłem w gwiazdy, a moje oczy zaczęły się kleić. Wtedy usłyszałem mówiący do mnie głos: Ian, jeżeli zamkniesz oczy,nigdy więcej już się nie obudzisz. Otrząsnąłem się więc i pomyślałem: Co ja robię, nie mogę przecież zasnąć tu, na drodze. Potrzebuję pomocy, muszę dostać się do szpitala, aby otrzymać anatoksynę. Próbowałem wstać, chociaż moja noga była bardzo słaba. Doszedłem do jakiejś restauracji i zobaczyłem tam kilka samochodów. Podszedlem do kierowców prosząc, aby zabrali mnie do szpitala. To byli hinduscy kierowcy. Zapytali tylko:”Ile nam zapłacvisz?”Powiedziałem głośno do siebie: „Nie mam pieniędzy”.Kierowcy słysząc to roześmieli się: „Jesteś chyba szalony”- i zaczęli się oddalać. Usłyszałem wtedy jakiś głos mówiący: „Ian, czy zdobędziesz się na to, by błagać o swoje życie?”Miałem okazję zaobserwować w Afryce, jak takie błaganie wygląda. Widziałem czasem jak czarni upadali na kolana przed białym człowiekiem, pochylali głowę i wyciągali ręce w błagalnym geście.Nie było mnie ławto paść na kolana, gdyż jedna noga była sparaliżowana. Obsunąłem się jednak na kolana, skłoniłem głowę i wyciągnąłem ręce do tych kierowców.Po prostu błagałem ich o życie. Dwóch kierowców mimo to odeszło. Trzeci pozostał i przyglądał mi się.Widziałem, że się waha.Potem bez słowa podszedł do mnie, pomógł mi się podnieść, wsiedliśmy do samochodu i pojechaliśmy.Jednak w połowie drogi do szpitala kierowca zmienił zdanie. Zapytał ponownie:”Gdzie masz pieniądze?”Powiedziałem do niego:”Jeśli zawieziesz mnie do szpitala i uratujesz mi życie, oddam ci wszystko, co posiadam.” Lecz on wiedział, że to tylko słowa. Chciał konkretów. Zatrzymał się w końcu koło dużego hotelu i powiedział:Wysadzę cię tutaj, dalej już sam szukaj pomocy.Powiedziałem przerażony:”Ja umieram, zawież mnie do szpitala, pomóż mi!” Lecz on ponownie powiedział: „Wysiadaj.”- Nie mogę wysiąść” – powiedziałem- przecież nie mogę się poruszać. Lecz on otworzył drzwi samochodu, wypchnął mnie i odjechał. Leżałem więc obok hotelu i myślałem:Ten świat jest zepsuty i brudny. Tyle w nim nienawiści! To jest po prostu piekło! Jak człowiek może traktować drugiego człowieka w taki sposób?Ten młody kierowca odmówił mi pomocy skazując mnie na niechybną śmierć tylko dlatego, że nie miałem pieniędzy! Przypomniałem sobie wtedy mojego dziadka, który umierając powiedział: „Pamiętaj nigdy się nie poddawaj, walcz zawsze do samego końca!On też postępował w ten sposób. Postanowiłem więc dalej walczyć o swoje życie. Pomyślałem:Spróbuję jakoś dowlec się do tego hotelu. Wartownicy, robiący obchód koło hotelu, dostrzegli mnie i jeden z nich podbiegł do mnie. Rozpoznałem w nim kolegę.To był Daniel, dobrze zbudowany czarny olbrzym. Bardzo go lubiłem.Podbiegł teraz do mnie i zapytał, co się stało. Pokazałem mu rękę, a on widząc pęcherze i opuchliznę, od razu zorientował się, co się stało. Wziął mnie na ręce i zaczął biec. Zaniósł mnie do baru hotelowego i posadził mnie na krześle obok Chińczyków, którzy byli właścicielami tego hotelu. Potem znikł w ciemnościach. Znowu zostałem sam. Zrozumiałem, że muszę nawiązać kontakt z tymi Chińczykami i prosić o pomoc.Pokazałem im rękę i coś wydukałem po chińsku,prosząc by mi pomogli.Roześmiali się tylko i powiedzieli: „Heroina ci nie służy biały chłopcze!” Myśleli, że znajduję się pod silnym wpływem narkotykow, gdyż z tej odległości moja ręka wyglądała jak pokłuta igłą przy wstrzykiwaniu narkotykow. Byłem zawiedziony i zły. Usiłowałem zapanować nad sobą, gdyż zdawałem sobie sprawę, że przy zdenerwowaniu trucizna będzie jeszcz się szybciej rozchodziła w moim organizmie. Nagle moje ciało, wszystkie mięśnie zaczęły drgać i kurczyć się. Dostałem drgawki i zacząłem usuwać się z krzesła. Chińczycy podbiegli do mnie i próbowali podtrzymać mnie na krześle, ale nie byli w stanie. Wtem drgawki się skończyły i śmirtelny chłód przeszedł mnie do szpiku kości. Zdałem sobie sprawę, że umieram na ich oczach. Było mnie przerażliwie zimno, dygotalem cały. Chińczycy przykryli mnie kocami. Powiedziałem do nich: „Zawieżcie mnie do szpitala”Wiedziałem, Ze stał tam samochód. Lecz jeden z nich kładąc rękę na moim ramieniu,powiedział: „Nie, zaczekamy na ambulans, biały chłopcze!” Chińczycy bardzo nienawidzili białych i teraz ta nienawiść wzięła górę. Zwątpiłem już, czy kiedykolwiek dostanę się do szpitala. Wtem pojawił się ponownie Daniel i jeden kolega. Wzięli mnie pod ręce. Okazało się, że Daniel zadzwonił do szpitala i wezwał ambulans. Lecz gdy byliśmy w połowie drogi do bramy, widzieliśmy, że ambulans zrobił rundę dookoła hotelu i zaczął odjeżdżać. Usiłowałem zagwizdać, lecz nie byłem w stanie.Kierowca po prostu nie widział, żeby ktoś czekał przed hotelem, zaczął więc się oddalać. Wtedy zagwizdał Daniel. Kierowca ambulansu usłyszał go przez otwarte okno samochodu. Zaczął cofać. Potem nie wysiadając z samochodu otworzył drzwi. Przyjaciel pomógł mi znależć się w samochodzie i odjechaliśmy.Dygotałem z zimna i pilnowałem się aby nie zasnąć.W połowie drogi do szpitala musieliśmy przejechać przez wzgórze.Pomyślalem, że nic gorszego nie mogło mi się przydarzyć.Czułem jak trucizna spływa do mojej głowy i paraliżuje mój mózg.Przed oczyma pojawił mi się obraz małego chłopca z włosami jasnymi jak śnieg. Po chwili zobaczyłem tego samego chłopca, ale już starszego.Gdy tak patrzyłem na niego, uświadomiłem sobie,że oglądam samego siebie. Przed oczyma pojawiły się obrazy z mojego życia i przesuwały się jak w filmie.Słyszałem kiedyś, że osoby zapadające w stan śmierci klinicznej oglądały przedtem obrazy ze swojego życia.Przestraszyłem się nie na żarty. Jestem przecież za młody, żeby umierać! Po co właściwie wyjeżdzałem za granicę?Gdybym pozostał w domu, nigdy by mnie to nie spotkało! Wtedy zobaczyłem obraz mojej mamy i usłyszałem ponownie wypowiedziane przez nią znamienne słowa: „Ian, nie ważne jak daleko odszedłeś od Boga, nie ważne, co uczyniłeś złego.Kiedy znajdziesz się w niebezpieczeństwie i zawołasz do Boga z głębi serca, On usłyszy cię napewno, przebaczy ci i pomoże.” Zacząłem się zastanawiać nad tymi słowami. Pomyślalem: „Czy ja właściwie wierzę w Boga?Chyba nie...” Ale byłem w krytycznej sytuacji i miałem przed oczyma matkę mówiącą tamte szczególne słowa.Odczułem potrzebę modliwty. Lecz do jakiego baga miałem się modlić? Przecież jest ich tylu... Wiedziałem jednak, że moja mama wierzyła Chrystusowi, powierzyła Mu swoje życie. Tak więc chociaż znałem wiele religii i zetknąłem się z ich wyznawcami, postanowiłem modlić się do Chrystusa. Ale o co się modlić?O co można się modlić, kiedy się jest o krok od śmierci? Przypomniałem sobie, że gdy byłem mały mama uczyła mnie modlitwy „Ojcze nasz...”Postanowiłem modlić się tymi słowami. To była jedyna modlitwa chrześcijańska, którą znałem. Zacząłem więc modlić się, lecz nie umiałem sobie przypomnieć słów.Pomyślałem, że widocznie trucizna dotarła już do mojej głowy i uszkodziła pamięć.To było przerażające uczucie. Tak bardzo zawsze polegałem na swoim umyśle!A teraz mój mózg zaczął umierać. Nie mogłem znależć w mojej pamięci słów modlitwy. Ale przypomniałem sobie, że mama powiedziała: „Módl się z serca!” Zacząłem wtedy z głębi serca wołać do Boga: „Boże nie pamiętam słów tej modlitwy, ale chcę się modlić, pomóż mi!”Gdy tak zawołałem, część modlitwy Pańskiej, płynąca już nie z umysłu, lecz z głębi ducha, pojawiła się w mojej świadomości. Były to słowa:”Przebacz nam nasze winy.” Pomyślałem: „Boże, proszę o wybaczenie moich grzechów!Uczyniłem tak wiele złego, moje sumienie mi to mówi. Nie wiem jak będziesz w stanie mi to wszystko wybaczyć, ale proszę przebacz mi! Pragnąłem być oczyszczony i zacząć wszystko od początku. Wtedy w mojej świadomości pojawila się dalsza część modlitwy:”Jako i my odpuszczamy naszym winowajcom,”Zrozumialem, że powinienem teraz przebaczyć tym wszystkim, którzy mnie skrzywdzili, zdradzili w życiu.Nie żywię do nikogo urazy , przebaczam im.Usłyszalem wtedy wewnętrzny głos: „Czy przebaczasz temu hinduskiemu kierowcy, który wyrzucił cię z samochodu i tym Chińczykom, którzy odmówili zawiezienia cię do szpitala?” Zawahałem się, bo z trudem przyszło mi to przebaczyć. Ale w końcu powiedziałem w myślach do Boga: No dobrze, przebaczam im.Jeśli Ty jesteś w stanie mi przebaczyć, to i ja im przebaczam.Wtedy pojawiła się następna część modlitwy: „Bądż wola twoja”.Uświadomiłem sobie wtedy,że przez 25 lat mojego życia troszczyłem się tylko o siebie. Nie wiedzialem, jaka jest Boża wola względem mnie.Teraz postanowiłem jednak, że jeżeli przeżyję, będę starać się poznać wolę Bożą i wypełniać ją.Potem w mojej świadomości pojawiły się dalsze fragmenty modlitwy Pańskiej i odmówiłem je w myślach do końca.Ale trzy człony tej modlitwy: odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy, bądż wola Twoja – wyróżniały się w mojej świadomości w sposób szczególny. Zdałem sobie póżniej sprawę, że w ten sposób modliłem się modlitwą grzesznika, modlitwą pokutującego serca. Ta modlitwa płynęła z serca a nie z umysłu.Wtedy w moje serce wstąpi łwspaniały, niewymowny pokój. Wiedziałem, że umieram, ale w sercu miałem pokój, gdyż odczuwałem, że pojednałem się z Bogiem.Nigdy nie słyszałem Boga, ale teraz słyszałem Go przemawiającego do mojego serca.Dojechaliśmy do szpitala. Zostałem przeniesiony na wózek i zawieziony na salę chorych. Pielęgniarka mierząc mi ciśnienie, myślała, że aparat jest zepsuty.Ale aparat był dobry. To moje serce przestawało pracować. Zaczęto podawać mi dożylnie anatoksynę, ale nie chciała się włączyć do krwiobiegu, gdyż moje żyły były poparzone i nie przyjmowały jej.Będąc jeszcze na uniwersytecie studiowałem podstawy fizjologii i anatomii, zdawałem sobie sprawę,że w mym organizmie postępuje zapaść. Moje serce doszło do takiego stanu, że nie było w stanie pracować dalej. Zapadłem w stan śpiączki. Byłem cały sparaliżowany. Zdawałem sobie sprawę, co się ze mną dzieje, lecz nie byłem w stanie nic na to poradzić. Wtedy nie wiedziałem jeszcze, że zostałem poparzony przez drugie co do jadowitości stworzenie znane człowiekowi.Była to meduza zwana osą morską.Człowiek zazwyczaj umiera w ciągu 45 minut i to już po jednym oparzeniu.A ja zostałem poparzony aż 5 razy!W dodatku poparzenia te trafiły nie w mięśnie , a w żyły. Próbowałem coś powiedzieć, lecz nie byłem w stanie wydobyć z siebie słowa. Lekarz stał nade mną zwilżając gąbką moje czoło i powtarzal:”Nie bój się.” Widziałem jednak,że był bardziej przerażony niż ja. Otrzymywana kroplówka przywróciła naruszoną równowagę wodną w moim organizmie.Na moim czole pojawiły się krople potu. Lekarz wycierał mnie.W pewnym momencie musiał jednak wyjść na chwilę. Pot zalewał mi oczy, a ja bałem się je zamknąć, gdyż obawiałem się, że nie otworzę ich już więcej.Próbowałem coś powiedzieć, zawołać, lecz moje wargi ani nie drgnęły.Próbowałem też ruszyć ręką, aby obetrzeć pot, ale nie mogłem wykonać żadnego ruchu.Gdzie jest doktor!- myślałem intensywnie. Nagle westchnąłem. To było westchnięcie ulgi. Zdawałem sobie sprawę, że coś się stało.Moja walka o przeżycie była skończona. Nikt mi nie powiedział, że właśnie umarłem.Wiedziałem, że gdzieś odszedłem. To było tak, jakbym zamknął oczy i zasnął.Czułem, że gdzieś odpływam. Całą swoją istotą przywarłem do swojego ciała. Nie chciałem odpłynąć niewiadomo gdzie. Lecz to było silniejsze.Po chwili zamknąłem oczy i odpłynąłem. Nie było mnie. W Księdze Kaznodziei Salomona 12,7 Słowo Boże mówi, że gdy , czlowiek umiera, duch odchodzi do Boga, który go dał, a ciało obraca się w proch. Wiedziałem, że gdzieś odszedłem. Znalazłem się, w jakimś ogromnym pomieszczeniu, na jakimś niezmierzonym pustkowiu.Ogarnęła mnie ciemność czarna jak smoła. Czułem się tak, jakbym obudził się ze złego snu i znalazł się w obcym domu.Pomyślałem-Gdzie są wszyscy? Kto wyłączył światło? Chciałem rozeznać się w moim nowym otoczeniu, rozglądałem się dookola w nadziei, że napotkam na coś, co byłoby realne. Czy obudziłeś się kiedyś w środku nocy i próbowałeś odnależć kontakt?Ja też próbowałem znależć kontakt, natknąć się na coś znajomego, ale nic tam nie było. Nie mogłem nawet w nic uderzyć. Nie widziałem nawet mojej ręki. Podniosłem rękę w miejsce, gdzie powinna być moja twarz. Ale nie znalazłem jej na swoim miejscu. To było przerażające uczucie.Wtedy uświadomiłem sobie, że nie mam ciała. Zdałem sobie sprawę, że ja w swym najgłębszym jestestwie- jestem istotą duchową. Bóg powiedział, że stworzył nas na swoje podobieństwo. Bóg jest duchem, a więc i my ludzie, jesteśmy istotami duchowymi.Moje ciało umarło. Ale ja byłem jak najbardziej żywy i w pełni świadomy. Czułem, jakbym nadal posiadał głowę, ręce, nogi...Nie mogłem ich jednak dotknąć. Nie miałem nic fizycznego. Zacząłem się zastanawiać, gdzie ja właściwie jestem?Gdy tak rozglądałem się w ciemnościach, odczułem jak moim duchem wstrząsnęło niesamowite zimno i strach.To było tak, jakbym wszedł do ciemniego mieszkania i zdał sobie sprawę, że ktoś tam jest, lecz nie mogłem go dostrzec.W takich sytuacjach czujemy przerażenie i ja też byłem przerażony.Do mojej świadomości dotarło, że coś poruszało się dookola mnie, jakby inni ludzie. Byli oni w tej samej sytuacj , co ja.A mimo to, zamiast życzliwie przyjąć mnie do swojego grona, słyszałem jak mówili: Nie zakłócaj naszego spokoju, cicho bądż synu, zasługujesz na to, aby tu być. Słyszałem te słowa wyrażnie w swojej świadomości. Znowu zacząłem się zastanawiać, gdzie ja właściwie jestem?Czułem się jak w piekle- nie ruszaj, nie gadaj, nie dotykaj...Tak, to napewno pieklo! Odczułem przerażenie. Ludzie na ogół kojarzą piekło z niekończącymi się przyjemnościami i wspaniałymi rozrywkami. Ja też tak kiedyś myślałem.Myślałem, że w piekle można robić wszystko, czego tutaj nie wolno nam robić. Myślalem, że Bóg zabrania nam pewnych rzeczy, gdyż nie chce nas widzieć szczęśliwymi.Ale to wszystko są kompletne bzdury. Takie wyobrażenia o piekle są całkowicie błędne.Piekło jest najstraszliwszym miejscem, jakie jesteś w stanie wyobrazić sobie.Ludzie nie mogą robić tam nic z tych rzeczy, do których pociąga ich zepsute serce. Nie ma też tam przechwalania się. Nikogo nic nie obchodzi, co robileś na ziemi- jak wiele kradłeś, mordowałeś, piłeś...Tam jest kompletna pustka. Nie ma o czym rozmawiać. Ludzie przebywający tam oczekują na dzień sądu.Słowo Boże w Liście Judy (w.6) mówi, że piekło zostało przygotowane dla nieposłusznych aniołów. W pierwszym zamiarze nie było pomyślane jako miejsce pobytu człowieka. Piekło jest tak strasznym miejscem, że nawet najgorszemu wrogowi nie życzłbym, aby się tam znalazł.Gdyby ludzie wiedzieli, czym naprawdę jest pieklo, zrobiliby wszystko, aby się tam nie znależć. Zdałem więc sobie sprawę, że jestem w piekle, lecz nie miałem pojęcia jak się stąd wydostać. Ale przecież zanim umarłem modliłem się i pojednałem się z Bogiem. Zaczęłem więc z głębi serca wolać do Niego:Dlaczego tutaj jestem? Przecież prosiłem Ciebie o przebaczenie moich grzechów. Dlaczego więc znalazłem się tutaj?Gdy tak wołałem do Boga, oświciła mnie jakaś olśniewająca światłość i dosłownie wyciągnęła mnie stamtąd. Biblia mówi, że ci, którzy chodzili w ciemnościach, ujrzeli wielką światłość. Tak było i w moim przypadku. Bylem szczęśliwy, że opuszczam to miejsce.Jednak zostałem stamtąd wyrwany tylko dlatego, że przed śmiercią pokutowałem, wyznałem swoje grzechy i powierzyłem się Chrystusowi.Gdy już znajdziesz się w piekle nie możesz pokutować, nie możesz prosić o wybaczenie grzechów. Rownież nikt na tej ziemi nie może modlić się o ciebie, aby wyrwać cię z piekla. Biblia mówi, że sami osobiście musimy prosić o przebaczenie grzechów i przyjąć zbawienie z rąk Chrystusa. Nie może za nas zrobić nikt inny. Tak więc pociągnięty przez tę przedziwną światłość, unosiłem się w górę i dostałem się do jakiegoś bardzo wąskiego tunelu. Biblia mówi, że jest wąska droga i ciasna brama do Królestwa Bożego. Ja znalazłem to wąskie przejście. Gdy spojrzałem w kierunku tego tunelu, zobaczyłem coś, co wyglądało jak żródło wszelkiej mocy, żródło wszechświata. Było to intensywne, bardziej promieniste niż słońce, bardziej olśniewające niż najwspanialszy klejnot, niż promienie lasera. Pomimo niesamowitej insentywności tego światła dało się w nie spoglądać. Patrzyłem w to światło, a ono przyciągało mnie do siebie.W miarę zbliżania się do niego, zaczęły mnie uderzać niezwykłe świetlane fale.Pierwsza fala, która mnie dotknęła, przyniosła mnie całkowite odprężenie i szczególne ciepło. Westchnąłem z ulgą. W miarę mego zbliżania się do tego światła byłem wypełniony niewymownym pokojem. Szukałem pokoju w całym swym dotychczasowym życiu.Myślałem, że znajdę go w poezji, w alkoholu, w narkotykach, w seksie. Ale nigdy go nie znalazłem. Jeżeli nawet niekiedy wydawło się,że osiągnąłem pokój, było to tylko chwilowe. A teraz zostałem wypełniony pokojem.Pomyślałem:”To jest cudowne! To czyste białe światło emanujące uczuciem!”Odczuwam pokój, naprawdę odczuwam go! Gdy tak zbliżałem się ciągle do tego żródła światla, pomyślałem, że teraz będę mógł zobaczyć, jak wyglądam, bo tam w ciemnościach nie widziałem nic. Podniosłem rękę i zobaczyłem, że była ona z tego samego światła, jak to,do którego się zbliżałem.Byłem dosłownie cały ze światla.Zbliżając się ciągle do żródla światla, odczułem dotknięcie fal radości. Zamieszkała we mnie niewiarygodna radość. Pomyślałem:”Dokądkolwiek idę, to jest fantastyczne!” Moje słowa nie są w stanie wyrazić tego ogromu szczęścia, które wtedy odczuwałem. Dotarłem już do końca tunelu i stanąłem wyprostowany przed tym żródłem światłości. To niesamowite światło rozciągało się na całe moje pole widzenia. Byłem oszołomiony z wrażenia. Potem uświadomiłem sobie-to jest chwała! Tak chyba musi wyglądać Boża chwała.Stary Testament mowi, że gdy Mojżesz przebywal przez 40 dni na górze Synaj i rozmawiał z Bogiem, po zejściu na dół, do swojego ludu, musiał zasłaniać twarz, gdyż na jego obliczu pozostał odblask Bożej chwały. Apostoł Paweł też był olśniony tym szczególnymm blaskiem w drodze do Damaszku.Zdałem sobie sprawę, że jest to ta sama niesamowita światłość i chwała. Pomyślałem wtedy, czy to żródło światła jest osobą? Gdy tak się nad tym zastanawiałem, usłyszałem pytanie: „Ian, czy pragniesz wrócić?” Tak więc uzyskałem pewność, że stoję przed Osobą, która zapytała mnie ponownie: „Czy pragniesz wrócić?” Odpowiedzialem: „Nie wiem, gdzie jestem, wyślij mnie z powrotem do domu”. Usłyszałem wtedy: „Jeśli chcesz wrócić, musisz wszystko widzieć w nowym świetle”.W 1 Jana 1:5 jest napisane „Bóg jest światłością i nie ma w Nim żadnej ciemności. Otrzymałem kiedyś kartkę świąteczną z tym wersetem. Teraz przypomniałem sobie ten werset i uświadomilem sobie – to jest Bóg!Stoję przed wspaniałym, wszechmocnym Bogiem! Pomyślałem: „Boże, co ja tu robię, jak ja mogę stać przed Tobą, jestem brudny i grzeszny. Wtedy zdałem sobie sprawę, że On wszystko widzi.Czyta w moich myślach, jak w otwartej księdze.Odruchowo chciałem się wycofać. Poczułem się niegodny, aby być w takiej bliskości Boga.Wtem jednak, jedna po drugiej, zaczęły uderzać we mnie fale czystej, niezmąconej, niezasłużonej miłości. Odczuwałem miłość! Już dawno nie odczuwałem miłości. Ostatnio doznałem tego uczucia, gdy byłem małym chlopcem. Gdy dorosłem i odszedłem w świat, szybko przekonałem się, że nie ma w nim zbyt wiele miłości. Nieraz mylnie brałem seks za miłość, ale to nie byla czysta miłość.Właściwie nigdy nie doznałem w życiu tak intensywnej, czystej miłości.Pomyślałem: Nie zasługuję na taką miłość, zrobiłem przecież tak wiele złego w moim życiu! Lecz ta miłość nie przestawała płynąć w moją stronę. Pomyślałem wtedy:Panie, czy mogę Cię zobaczyć?Gdybym ujrzał twarzą w twarz, poznałbym prawdę. Kto z was nie chciałby poznać prawdy? Ja bardzo chciałem poznać ją, szukałem jej wędrując po całym świecie. Rozmawiałem z każdym,o kim przypuszczałem, że mógłby mi wskazać prawdę, sens życia. Lecz wyglądało na to, że nigdy nie będę w stanie poznać prawdy. A teraz stałem przed Bogiem, który jest Prawdą. Zapytałem Go, czy mogę poznać prawdę? Ponieważ nie usłyszałem żadnego sprzeciwu, zrobiłem jeszcze parę kroków do przodu i wszedłem w olśniewającą mnie światłość.Dostrzegłem wtedy stojącego w niej człowieka.Nie mogłem rozróżnić rysów jego twarzy, gdyż była otoczona intensywnym blaskiem. Miał bose stopy i olśniewająco białe szaty.W Objawieniu 1,14 jest napisane, że gdy Jan ujrzał Jezusa, zobaczył,że ma On oczy jak płomienie ogniai jego szaty są lśniąco białe. Uświadomilem sobie, że stoję przed Jezusem. Postąpiłem jeszcze bliżej pragnąć przyjrzeć się Jego twarzy. Kto by tego nie chciał?Kiedyś myślalem:Jeśli mógłbym ujrzeć Boga, uwierzyłbym w Niego. A teraz widziałem Go i wierzyłem. Gdy tak przyglądalem się Jezusowi,zobaczyłem, że za Nim znajduje się coś, co jest przezroczyste jak szkło. Za tym szkłem zobaczyłem nową ziemię-zielona trawa, rzeka, góry, wzgórza, błękitne niebo... Widziałem nowy świat. Odczuwałem w swoim wnętrzu- to jest mój dom! Tego przez cały czas szukałem podróżując po świecie. To jest raj! Cała moja istota wyrywała się tam.Widziałem bardzo wiele krajów i mogę stwierdzić, że w porównaniu z nimi Nowa Zelandia jest rajem na ziemi. Ale to , co teraz widziałem było wprost doskonałe. Chciałem tam wejść i już nigdy nie wracać na ziemię. Wtedy Jezus zastąpił mi drogę. On był drzwiami do raju. Biblia mówi w Ewangelii Jana 10,9, że Jezus jest drzwiami. Jeśli ktoś wejdzie przez Niego, wyjdzie na zielone pastwisko. Teraz stałem u tych drzwi, którymi był sam Pan Jezus, a On zapytał mnie: „Ian, wybieraj teraz-czy pragniesz tam wejść, czy wrócić na ziemię?” To była trudna decyzja. Pomyślalem:” Do czego mam wracać? Do tych marności?Do grożby III wojny światowej? Na ziemi jest piekło. Tam jest tylko marność, nienawiść i zło. Nie trzeba iść do piekła, aby poznać czym ono jest.Już na ziemi można poznać jego smak. Zastanawialem się teraz:”Nie mam żony, dzieci, nie mam żadnych zobowiązań.w życiu doświadczyłem już wszystkiego, co ten świat może zaoferować. Nie przypomniałem sobie niczego, co mógłbym wspomnieć z satysfakcją, za czym mogłem tęsknić.Obejrzalem się, by powiedzieć ziemi –żegnaj!Wtedy zobaczyłem moją mamę.Stała kilka stóp ode mnie.Zawahałem się.Uświadomiłem sobie,że mama jest jedyną osobą na ziemi, której będzie mi brakować.To jest jedyna osoba, która mnie naprawdę kocha.Jeśli nie wrócę, mama nigdy nie dowie się, że przed śmiercią pojednałem się z Bogiem i , że teraz jestem w raju. Będzie myślała, że poszedłem do piekła. Otrzyma tylko moje ciało i nie będzie wiedziała,co się ze mną stało.Będzie zrozpaczona i to może zachwiać jej wiarę.Zdałem sobie sprawę, że gdybym pozostał w raju, postąpiłbym egoistycznie wobec mojej matki.Powiedziałem:”Boże, chcę wrócić, by powiedzieć mamie, że to, w co wierzy jest prawdą, że istnieje niebo i piekło,że istnieje żywy Bóg,że Jezus Chrystus jest drzwiami do Bożego Królestwa i tylko przez Niego możemy wejść do Nieba.” Gdy obejrzałem się jeszcze raz za siebie, zobaczyłem stojącego za mną mojego ojca, moją siostrę i braci, moich przyjaciół i wiele innych ludzi. Zrozumiałem wtedy, że jest wielu ludzi, którzy nie znają Boga i mogą Go nigdy nie poznać, jeśli nie powiem im o Nim, nie opowiem im, co przeżyłem. Powiedziałem do Boga: Jeśli już raz tu się znalazłem, pozwolisz mi z pewnością wrócić tu kiedyś. A teraz chciałbym opowiedzieć o Tobie wielu ludziom na ziemi. Pan powiedzial wtedy:Jeśli wrócisz na ziemię, musisz widzieć wszystko w innym świetle. Zrozumiałem, że muszę odtąd patrzeć na wszystko oczyma Jezusa.Kto z was chciałby patrzeć na świat oczyma Jezusa, pełnymi miłości, pokoju, przebaczenia, otuchy i radości... Zacząłem się modlić: Panie Jezu, spraw, bym odtąd mógł patrzeć Twoimi oczami. Chcę zanieść ludziom Twoją miłość.Chcę widzieć świat tak, jak Ty go widzisz z perspektywy wieczności. Ocknąłem się na szpitalnym łóżku. Otworzyłem oczy i zobaczylem stojącego nade mną lekarza unoszącego moje stopy i kłującego je skalpem. Nie zwracał na mnie żadnej uwagi. Patrzyłem na lekarza i zastanawiałem się, gdzie ja byłem, co się,co się ze mną działo. Zdałem sobie sprawę, że lekarz ma mnie za umarlego. Poruszylem się i lekarz dostrzegł to. Utkwil we mnie wzrok, a na jego twarzy malowalo się zdziwienie, zmieszane z przerażeniem. Uniosłem się i poczułem, jak jakiś płyn spływa z mojego oka. Tymczasem w drzwiach pojawiły się głowy innych lekarzy i pielęgniarek. Na ich twarzach widziałem strach i zdumienie.Pomyślałem: Oni też myślą, że umarłem. Istotnie byłem martwy przez około 15 minut. Gdzie byłem przez ten czas? Czy naprawdę widziałem Boga?Musiałem uporządkować swoje myśli. Jeżeli to wszystko, co widziałem bylo prawdą, moje życie musi się diametralnie zmienić. Przypomniałem sobie z mojego doświadczenia ratowniczego, że człowiek przywrócony do życia po 6 minutach śmierci klinicznej, pozostaje sparaliżowany do końca życia.A u mnie trwało to aż 15 minut!Pomyślalem: Nie chcę spędzić reszty życia jako sparaliżowany. Zacząłem się modlić: Boże, jeśli pozwolileś mi wrócić na ziemię, Przywróć mi zdolność poruszania się.Modląc się tak, zacząłem odczuwać, jak górna część ciała rozgrzewa się. Zacząłem odzyskiwać czucie w górnej części ciała, podczas, gdy dolna część pozostawała dalej sparaliżowana.Modliłem się więc dalej i odczuwałem, jak wraca mi czucie w dolnej części ciała.Nie czułem jednak żadnego bólu. Dopiero po dłuższym okresie czasu odczułem po raz pierwszy ból, gdy lekarz wbijał igłę w moją żyłę, by podać mi kolejną porcję kroplówki. Odczułem także ból w stopach. Usiadłem i zacząłem badać moje ciało, sprawdzając, czy mogę się poruszać. Poruszłem się! Poczułem się ogromnie wyczerpany, ale bałem się zasnąć. Nie chciałem znowu gdzieś odpłynąć. Powoli, ostrożnie zamknąłem jednak oczy i po chwili zapadłem w glęboki, długi sen. Gdy się obudziłem, spostrzeglem, że zabrano mi kroplówkę, a na stoliku obok łóżka leżała kromka chleba. Uświadomiłem sobie, że zostałem całkowicie uzdrowiony. Będę żył. Ale co z rajem? Zawróciłem sprzed jego bram, aby powiedzieć ludziom o Bogu, by powiedzieć wam o tym wszystkim, co wtedy zobaaczyłem. Uczynię wszystko, aby przez resztę darowanego mi życia płnić wolę Bożą tak, bym znowu kiedyś mógł tam wrócić, bym mógł znależć się w raju. I wy, jeżeli wyznacie swoje grzechy, jeżeli oddacie się Chrystusowi, będziecie mogli kiedyś trafić do raju. Tam jest wspaniale – zapewniam was!

W chwili obecnej mamy 1320 nagrań w katalogu.